Nie ma rzeczywiście jednolitego standardu określającego, czy konstrukcja jest ciężka czy lekka, a wielu doświadczonych projektantów lub kierowników projektów często nie potrafi tego w pełni wyjaśnić. Możemy jednak rozważyć i ocenić na podstawie pewnych danych kompleksowo:
1. Ciężar udźwigu dźwigu fabrycznego: większy lub równy 25 ton, można uznać, że jest to ciężka konstrukcja stalowa.
2. Zużycie stali na metr kwadratowy jest większe lub równe 50 kg/㎡, co pozwala na stwierdzenie, że mamy do czynienia z ciężką konstrukcją stalową.
3. Grubość głównej blachy stalowej: Większa lub równa 10 mm, rzadziej stosowana w przypadku lekkich konstrukcji stalowych.
Ponadto istnieją również pewne wartości odniesienia, takie jak koszt za metr kwadratowy, maksymalna waga komponentu, maksymalna rozpiętość, forma konstrukcyjna, wysokość okapu itp. Mogą one dostarczyć danych empirycznych przy określaniu, czy budynek fabryczny jest wykonany z ciężkiej czy lekkiej stali. Oczywiście wiele budynków ma zarówno lekką, jak i ciężką stal. Ale są takie, o których możemy z całą pewnością powiedzieć, że są wykonane z ciężkiej stali, takie jak zakłady petrochemiczne, budynki elektrowni, obiekty sportowe o dużej rozpiętości, centra wystawowe, wysokie lub superwysokie konstrukcje stalowe.
W rzeczywistości w krajowych przepisach i dokumentach technicznych nie ma wzmianki o ciężkiej stali. Aby odróżnić lekkie konstrukcje stalowe w budynkach, bardziej odpowiednie może być odnoszenie się do ogólnych konstrukcji stalowych jako do „zwykłej stali”. Ponieważ zakres zwykłych konstrukcji stalowych jest bardzo szeroki, może obejmować różne konstrukcje stalowe, niezależnie od wielkości obciążenia, a nawet wiele aspektów lekkich konstrukcji stalowych. Specyfikacje techniczne lekkich konstrukcji stalowych do budynków określają jedynie bardziej szczegółowe treści na podstawie ich „lekkich” cech, a zakres ogranicza się do jednowarstwowych ram portalowych.
